Pociągi nadjeżdżające z nowej linii kolejowej zatrzymywały się na dworcu dwa razy, przy peronie B i potem 200 m dalej przy peronie C, aby umożliwić przesiadkę przez peron w obu kierunkach kolei obwodowej.
W czasie II wojny światowej pociągi kursowały do kwietnia 1945. Już w czerwcu 1945 zatrzymywały się na stacji pierwsze pociągi ciągnięte przez lokomotywę parową, a w sierpniu pociągi elektryczne. W 1951 zelektryfikowano także tory przy peronie A, wraz z linią S-Bahn Jungfernheide – Spandau.
Wskutek bojkotu S-Bahn w Berlinie Zachodnim liczba pasażerów gwałtownie spadła, zbudowano za to wiele nowych linii metra, m.in. do Spandau. Z tego powodu zburzono zbędny już peron C, poszerzając peron B, który miał otrzymać bezpośrednie połączenie z metrem. Jednak po strajku kolejarzy we wrześniu 1980 linia S-Bahn została całkowicie zamknięta, Deutsche Reichsbahn obsługiwała odtąd jedynie szczątkową sieć w śródmieściu.