Pierwszy pojedynek stoczył z mistrzem Bałkanów, greckim Żydem Salamem Arouchem. W innej walce znokautował niemieckiego kapo i został skierowany do karnego komando przy piecach krematoryjnych. W Auschwitz stoczył swą najgłośniejszą walkę, nazwaną walką o życie. Zmierzył się z niemieckim mistrzem w wadze średniej „Krwawym Walterem” – Walterem Dunningiem. Walka miała miejsce w obozowej łaźni, Niemcy sprzedawali na nią bilety za dwie reichsmarki. Czortek zwyciężył, ponoć więźniowie-Polacy wiwatowali nawet w blokach śmierci. Później stoczył jeszcze walki z Augustem Müllerem i kapo Fuchsem, w obu zwyciężył. Łącznie w Auschwitz stoczył 15 walk. W styczniu 1945 r. w „marszu śmierci” Czortek przeszedł do KL Mauthausen, gdzie został wyzwolony 5 maja. W Mauthausen stoczył swą ostatnią obozową walkę – z Polakiem, Edwardem Rinke.
Powrócił do Warszawy i od 1946 r. boksował w klubie Orzeł Warszawa. Zdecydował się w 1947 r. na opuszczenie zrujnowanej Warszawy i przeprowadzkę do Radomia. Tam trenował w Radomiaku Radom. W jego barwach w 1948 r. zdobył wicemistrzostwo Polski w wadze piórkowej, a w 1949 r. zdobył swe ostatnie mistrzostwo Polski. Zakończył karierę, został trenerem. Jego najsłynniejszym wychowankiem był Kazimierz Paździor, mistrz Polski, Europy i olimpijski z Rzymu.