„Zapewnia się swobodny przepływ pracowników wewnątrz Wspólnoty”) złożył do sądu powszechnego pozew o odszkodowanie przeciwko RFC Liège, Królewskiemu Belgijskiemu Związkowi Piłki Nożnej (RBFA) i UEFA. W listopadzie 1990 r. sąd przyznał mu rację, lecz władze RBFA odwołały się od tego wyroku do sądu apelacyjnego w Liège. 15 grudnia 1990 sąd apelacyjny w Liège podtrzymał wyrok, a jednocześnie zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w przedmiocie wykładni przepisów EWG (sprawa C-415/93). 15 grudnia 1995 Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, na wniosek sądu apelacyjnego w Liège, wydał orzeczenie prejudycjalne, uznając argumenty zawodnika za zasadne (). Zgodnie bowiem z zasadą wolnego przepływu osób, każdy obywatel Unii Europejskiej ma prawo żyć i pracować w innym państwie członkowskim (z pewnymi zastrzeżeniami). Przepisy piłkarskie uniemożliwiały w praktyce zmianę klubu, a więc pracodawcy. Trybunał orzekł, że każdy piłkarz-obywatel państwa członkowskiego, w przypadku wygaśnięcia kontraktu ma prawo wolnej zmiany klubu, nieobwarowanej zapłatą odstępnego przez nowy klub.