W latach 1903–1913 wykładał na uniwersytecie w Palermo, następnie do 1916 w Pizie, wreszcie od 1917 w Rzymie. Z B. Croce wydawał pismo „La critica”, samodzielnie zaś „Giornale critico della filosofia italiana” (1920-1944). Jako minister przeprowadził reformę edukacji. Był twórcą Instituto Nazionale Fascista di CulturaJ. Stryjecki, Gentile Giovanni, [w:] Encyklopedia katolicka, t. 5, Lublin 1989, kol. 968..
Myśl Myśl Gentilego ma typowy dla filozofii włoskiej charakter historystyczny i eklektystyczny – stanowi syntezę poglądów poprzedników. Spośród ważniejszych trzeba wymienić filozofię aktu i możności św. Tomasza i inspirowaną przez niego wczesną fazę nauczania społecznego Kościoła (zob. korporacjonizm), myślicieli włoskich XIX w. (Giuseppe Mazzini, Rosmini, Gioberti i Spaventa), od których zapożyczył koncepcję autoctisi (samotworzenia), Nietzschego i humanistów włoskich, których zbieżne koncepcje nadczłowieka i l'uomo universale przekształcił w koncepcję l'uomo fascista, a przede wszystkim filozofów niemieckich, Marksa, Hegla i Fichtego i jego koncepcji teorii wiedzy (Wissenschaftslehre). Giovanni Gentile jest uważany za twórcę pojęcia „państwa totalnego”. Twierdził również, że w rzeczywistości istnieją dwa całkowicie odmienne typy demokracji.