Dopuszczalne jest parametryzowanie polecenia przed jego wykonaniem, zarówno po stronie odbiorcy, jak i nadawcy. Dodatkowo, odbiorca może zapamiętać obiekt polecenia na stosie, oferując programowi usługę wycofywania operacji lub przeglądania historii. Wspólny interfejs Polecenie musi być wtedy rozszerzony o dodatkowe metody takie, jak ustawParametr() czy wycofaj().
Wykaz elementów składowych wzorca:
polecenie — interfejs definiujący operacje, jakie musi obsługiwać każde polecenie (wykonywanie zadania, wycofywanie zmian itd.) konkretne polecenie — klasa dostarczająca implementacji interfejsu polecenia, koncentrująca się na obsłudze pojedynczego zadania. Dla każdego rodzaju obsługiwanego polecenia tworzymy oddzielną klasę. model — dowolny obiekt, na którym polecenia potrafią wykonać operacje. W praktyce w skład modelu może wchodzić dowolnie duża liczba klas i obiektów. nadawca — dowolny obiekt, który potrafi generować obiekty poleceń. odbiorca — obiekt wykonujący polecenia poprzez wywołanie metody wykonaj() na przekazanym do niego obiekcie. Oprócz tego, może wykonać dodatkowe operacje związane z jego obsługą (np.