Etymologia W kontekście pogańskiego święta zmarłych najpopularniejszą nazwą są „dziady”. Słowo „dziad” pochodzi z prasłowiańskiego słowa *dědъ (lm *dědi) oznaczającego przede wszystkim „ojca ojca, ojca matki”, „człowieka starego zajmującego honorową pozycję w rodzinie”, „przodka” oraz „starca”. Drugim znaczeniem jest też „duch, demon” (por. dziadzi uważane za eufemizm od diabli, „zły duch, którym straszą dzieci, duch domowy”, „bożek domowy”, ros. w dialekcie „czart, duch domowy”, Psków, Smoleńsk: (lm) „obrzęd dla uczczenia zmarłych”, ukr. (lm) pot. „cienie w kątach izby (o zmroku)”, „dzień wspominania zmarłych, zaduszki”, biał. , (lm) „obrzęd dla uczczenia zmarłych, dzień wspominania zmarłych, zaduszki”). Z drugim znaczeniem powiązane są słowa pokrewne tj. prasł. *dedъka: dial. ros. „diabeł, czart, duch domowy”, diedia „diabeł” (np. lesnoj diedia „diabeł leśny”), prasł. *dedъko: ros. „czart, duch domowy”, (lm) „domowe bożki, duchy przodków, duchy opiekuńcze domu”, ukr. „czart, diabeł, nieczysta siła” czy prasł. *dědъkъ: (lm) „gnomy”, cz. „domowy bożek”.