W 1895 uzyskał godności kanonika honorowego kapituły katedralnej i tajnego szambelana papieskiego. W 1905 był kandydatem arcybiskupa warszawskiego Wincentego Teofila Popiela do godności biskupa w archidiecezji warszawskiej lub w diecezji kieleckiej. W 1914 został kanonikiem kapituły katedralnej, na co uprzednio w 1904 nie uzyskał zgody władz rosyjskich.
W warszawskim Metropolitalnym Seminarium Duchownym od 1885 wykładowcą teologii moralnej i historii Kościoła, a w latach 1887–1898 sprawował urząd wicerektora. W 1898 miał objąć stanowisko rektora seminarium po Wojciechu Kubiaku, jednakże sprzeciw władz rosyjskich uniemożliwił tę nominację. Dodatkowo władze te nałożyły na niego zakaz pełnienia ważniejszych funkcji w strukturach kościelnych, w tym związanych z działalnością dydaktyczną. W 1919 został profesorem zwyczajnym na Wydziale Teologicznym (od roku 1920/1921 Wydziale Teologii Katolickiej) Uniwersytetu Warszawskiego i kierownikiem Katedry Historii Kościoła. Prowadził wykłady i seminaria z historii Kościoła polskiego i powszechnego.