Dwudziestolecie międzywojenne 29 lipca 1918 papież Benedykt XV mianował go biskupem pomocniczym archidiecezji warszawskiej i biskupem tytularnym Halicarnassus. Święcenia biskupie przyjął 17 listopada 1918 w Bazylice Archikatedralnej św. Jana Chrzciciela w Warszawie. Udzielił mu ich kardynał Aleksander Kakowski, arcybiskup metropolita warszawski, któremu asystowali arcybiskup Kazimierz Ruszkiewicz, biskup pomocniczy warszawski, i Wojciech Owczarek, biskup pomocniczy włocławski.
5 lutego 1919 został mianowany przez Benedykta XV biskupem polowym Wojska Polskiego, pierwszym w dziejach Rzeczypospolitej którego tytulatura odpowiadała generałowi porucznikowi (zmieniona w 1922 na generała dywizji). Urząd biskupa polowego, a także rządy ordynariatem objął 21 lutego 1919. Reorganizował kurię biskupią i współtworzył sieć duszpasterstwa wojskowego. W 1919 założył czasopismo. W 1920 powołał referat ds. oświatowych w biskupstwie polowym, który zajmował się nauczaniem religii w wojskach. W latach 1919–1920 wizytował jednostki frontowe.