Jako łacińskie (tradycyjne) określenie zatrucia rtęcią podaje się hydrargyria.
Postacie chemiczne i drogi narażenia Rtęć występuje w kilku postaciach chemicznych, które różnią się drogą wchłaniania oraz profilem toksyczności. rtęć metaliczna – istotnym źródłem narażenia są pary rtęci; wdychanie jest główną drogą ekspozycji w środowisku pracy i po rozlaniach rtęci. związki nieorganiczne (sole rtęci) – zatrucie może wystąpić m.in. po spożyciu; istotnym narządem krytycznym są nerki. związki organiczne (np. metylortęć) – w populacji ogólnej najczęściej wiążą się z dietą; metylortęć ulega bioakumulacji i biomagnifikacji w łańcuchu pokarmowym, zwłaszcza w środowisku wodnym.
Diagnostyka Rozpoznanie rtęcicy opiera się na wywiadzie dotyczącym narażenia (zawodowego, środowiskowego lub pokarmowego), ocenie objawów klinicznych oraz wynikach badań laboratoryjnych. W praktyce wykorzystuje się oznaczenia rtęci w materiale biologicznym (m.in. w krwi i moczu), dobierając badanie do podejrzewanej postaci ekspozycji i czasu narażenia. Podkreśla się, że rtęć można oznaczać m.in. w krwi, moczu i włosach, a interpretacja wyników zależy od postaci rtęci i drogi narażenia (np.