Zwykle imitowało się usłojenie drogich gatunków drewna na podłożu z drewna miękkiego (jodła, sosna) lub bezsłoistego (topola, lipa, olcha). Mistrzowie w tym fachu potrafili tak świetnie imitować prawdziwe drewno, że było wręcz nie do odróżnienia nawet z bliska.
Taki sposób zdobienia znany był w starożytnym Egipcie, w Europie stosowano go w XVI wieku, a rozpowszechnił się głównie w prowincjonalnych pracowniach stolarskich na przełomie XIX i XX wieku. Po latach nieudolnego naśladowania przez malarzy pokojowych fladrowanie stało się synonimem złego smaku.
Przypisy Krystyna Kubalska-Sulkiewicz, Monika Bielska-Łach, Anna Manteuffel-Szarota: Słownik terminologiczny sztuk pięknych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007.
Kategoria:Meblarstwo Kategoria:Zdobnictwo