Literatura okresu stanisławowskiego Stanisław August Poniatowski był mecenasem sztuki otaczającym opieką artystów. W 1765 roku powołano trzy ważne instytucje: czasopismo „Monitor” publikujące eseje, artykuły i felietony wzywające do reform państwa, Szkołę Rycerską przygotowującej do służby wojskowej, ale dającej też gruntowną i wszechstronną wiedzę, której komendantem był Adam Kazimierz Czartoryski, oraz Teatr Narodowy, na deskach którego wystawiano dramaty polskich autorów. Król regularnie spotykał się z ludźmi kultury na specjalnie organizowanych obiadach czwartkowych, w czasie których dyskutowano o kulturze i sztuce, a także o projektach reform ustrojowych w Polsce. Nieoficjalnym organem obiadów czwartkowych stało się czasopismo „Zabawy Przyjemne i Pożyteczne”, na łamach którego publikowali swoje utwory najwybitniejsi poeci reprezentujący nurt klasycyzmu w literaturze polskiej. Artyści zgromadzeni przy królu swoją twórczością wspierali politykę władcy dotyczącą reform wewnętrznych i unowocześnienia obyczajów. Oprócz dworu królewskiego niezależne ośrodki kultury tworzyli też niektórzy magnaci np.