Stosowany we Włoszech od końca XVI stulecia, w Europie rozpowszechniony był zwłaszcza w drugiej połowie XVII wieku.
Natomiast pod koniec XVIII w., zwłaszcza w okresie empire, było to określenie niewielkiego krągłego stolika na jednonożnej bądź trójnożnej podstawie, służącego nie tylko do ustawiania świecznika (lampy) lub dekoracyjnej wazy bądź bibelotów, lecz także jako miejsce na kwiaty albo jako stolik śniadaniowyZob. też . W XIX-wiecznej polszczyźnie „gierydonikami” nazywano zarówno okrągłe stoliczki o jednej nodze będące podstawą lichtarzy, jak i wysokie podstawki do słodyczyPor. J.I. Kraszewski: U babuni. Kraków: Wyd. Literackie, 1987, s. 22, 322..
Za inną użytkową odmianę tej formy mebla można uważać atenkę – trójnożny stoliczek (niekiedy o nogach ze złoconego żelaza), naśladujący kształtem greckie trójnogi antyczne. Weszła ona w użycie w okresie rządów Ludwika XVI i zazwyczaj służyła za umywalnięMały słownik sztuk plastycznych, dz. cyt. poniżej, s. 31n..
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Stoły