Po wojnie próbowała powrócić do czynnego życia szachowego, jednak bez sukcesów. Wystąpiła w pierwszym powojennym finale mistrzostw Polski kobiet w Łodzi w 1949 r., zdobywając co prawda brązowy medal, ale w turnieju, który był bardzo słabo obsadzony (wystartowały zaledwie 3 zawodniczki). Po tych zawodach definitywnie wycofała się z szachów.
Kariera zawodowa W 1932 ukończyła gimnazjum w Inowrocławiu, w latach 1932-1936 studiowała polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim, uzyskała tytuł magistra na podstawie pracy Rok 1905 w literaturze polskiej, napisaną na seminarium Józefa Ujejskiego. W 1934 opublikowała tom wierszy Człowiek sentymentalny. W latach 1937–1939 pracowała jako nauczycielka w warszawskich gimnazjach im. Królowej Jadwigi i im. Anny Wazówny.
Pod koniec 1939 roku, wspólnie z koleżanką ze studiów, Agrypiną Nowicką zaczęły prowadzić tajne komplety z zakresu gimnazjum. Następnie od 1 października 1940 do 1 stycznia 1942 r. uczyła w Prywatnej Szkole Powszechnej Tobolcewa przy ul. Puławskiej.