Przedstawiano je w postaci czarnych skrzydlatych istot o strasznym wyglądzie, okrytych płaszczem nasiąkniętym krwią. Wielkimi zębami i długimi pazurami rozszarpywały ciała padłych wojowników, wysysając z nich krew. Towarzyszył im pożerający zwłoki demon Eurynomos. Wraz z nim zaliczano je do orszaku Aresa, podobnie jak Dejmosa, Fobosa i ErisA.H. Petiscus: Der Olymp oder Mythologie der Griechen und Römer. Lepizig: C.F. Amelang, 1905, s. 87..
Wierzono, że każdy człowiek ma własną kerę, będącą zarazem wyznacznikiem rodzaju życia lub śmierci, jak np. w przypadku wyboru dokonanego przez Achillesa. W Iliadzie Homera są one uosobieniem losów jego bohaterów, gdy w akcie kerostazji Zeus odważa na szalach kery Achillesa i Hektora albo kiedy decydują o życiu Achillesa i Memnona. W greckiej filozofii (Demokryt) występują jako symbol cierpienia.
Swą rolą i wyglądem nierzadko mylone z Harpiami, Mojrami i Eryniami, szczególnie z tymi ostatnimi jako boginiami krwawej zemsty. W epoce klasycznej występują raczej jako pojęcia literackie zapożyczone od Homera. Nie lubiane przez bogów i ludzi, rzadko wyobrażano je w ikonografii, często trudne do odróżnienia od gorgon czy syren.
Przypisy
Kategoria:Bóstwa chtoniczne w mitologii greckiej Kategoria:Greckie boginie Kategoria:Bóstwa zemsty Kategoria:Bóstwa śmierci Kategoria:Bóstwa ludzkiego losu