Historia Pierwsze oranżerie pojawiły się w XVI wieku. Miały one drewniane konstrukcje, dachy z możliwością usunięcia, często były rozbierane w okresie letnim. Popularność zyskały w XVII wieku. Budowano je w parkach, ogrodach pałacowych, przy rezydencjach itp. do XIX wieku. W XVIII wieku zaczęły pojawiać się cieplarnie, w których panowała temperatura 18-30 stopni C, służące do uprawy roślin egzotycznych. Budowano je także w ogrodach botanicznych, gdzie w XIX wieku zaczęto wykorzystywać stalowe konstrukcje i duże płaszczyzny szkła.
Oranżerie, opróżniane okresowo z roślin, były też miejscem spotkań towarzyskich, zabaw, przedstawień teatralnych (np. Stara Pomarańczarnia w Łazienkach Królewskich, zbudowana w latach 1786–1788).
Przypisy Krystyna Kubalska-Sulkiewicz, Monika Bielska-Łach, Anna Manteuffel-Szarota: Słownik terminologiczny sztuk pięknych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007, s. 322, . Słownik języka polskiego (red. Mieczysław Szymczak). T. 2, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1979, s. 537, . Sztuka świata. Słownik terminów L-Ż. T. 18. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2013, s. 109-110, .
Witold Szolginia: Architektura i budownictwo. Warszawa: Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 1882, s. 307, .
Kategoria:Budowle ogrodowe