Stanowisko danego zwierzęcia wyznaczone jest zatem przez dwa czynniki: przynależność do pewnego typu – przejawiającą się w planie budowy ciała, stopień organizacji – tj. stanowisko, jakie zajmuje w obrębie typu.
Jego nazwisko pojawiło się na liście 72 nazwisk na wieży Eiffla.
Stosunek do idei ewolucji Cuvier wiązał okrucieństwa Rewolucji z ideami filozoficznymi, które doprowadziły do jej wybuchu. Krytycznie odnosił się do wszelkich teorii naukowych, które uznawał za niepotrzebne w nauce. Za potrzebne dla nauki uznawał jedynie „pozytywne” fakty. Chociaż pracę w Muzeum Historii Naturalnej rozpoczął w wyniku zaproszenia przez Étienne’a Geoffroy Saint-Hilaire’a oraz Lamarcka, wielokrotnie w swoich artykułach odnosił się krytycznie do idei ewolucji biologicznej głoszonych przez obu naukowców. Uważał, że idee ewolucyjne stworzone przez Lamarcka niszczą znaczenia gatunków. Istnieją przesłanki, by sądzić, że w rozmowach prywatnych uznawał Lamarcka za półwariata. Po śmierci Lamarcka, Cuvier jako stały sekretarz Akademii był zobowiązany do napisania mowy pochwalnej dla zmarłego profesora. Zaprezentowany tekst został przez kolegów uznany za pamflet. Zażądano też wprowadzenia zmian. Ostatecznie przygotowany tekst został opublikowany dopiero po śmierci Cuviera w 1833, po skróceniu i osłabieniu tonu.