Do Anglii psy te trafiły pod koniec XIX wieku, sprowadzane przez wojska brytyjskie z Indii. Istnieją przypuszczenia, że psy te mogły pojawić się w Europie już w wiekach XVII i XVIII, dzięki jezuitom powracającym z misji w Japonii i Chinach lub wraz z kupcami ze szlaku jedwabnego. Pierwszą oficjalną wzmianką o obecności spaniela tybetańskiego w Europie jest informacja z 1848 dotycząca zaprezentowania na wystawie w Birmingham psa tej rasy. W roku 1934 Kennel Club przedstawił pierwszy wzorzec spaniela tybetańskiego. W okresie wojennym nastąpił silny regres w hodowli, także epidemia nosówki przyczyniła się do redukcji liczby osobników tej rasy. Po wojnie ponownie zajęto się rozwojem hodowli, a w roku 1957 założono w Anglii klub hodowców spaniela tybetańskiego. Jako rasa spaniel ten został uznany przez FCI w roku 1961.
Wygląd Według wzorca FCI spaniel tybetański jest małym psem o harmonijnej sylwetce, a jego długość tułowia nieznacznie przekracza wysokość w kłębie. Głowa jest mała, o kufie osiągającej 3,5 cm długości. Akceptowany jest niewielki przodozgryz. Język i zęby nie powinny być widoczne przy zamkniętym pysku.
Szata i umaszczenie Umaszczenie spaniela tybetańskiego występuje w różnych kolorach, rzadko spotykana jest maść czarna lub czarna podpalana.