W 1864 ukończył studia i otrzymał dyplom lekarski, a następnie zamieszkał we wsi Mienia koło Mińska Mazowieckiego, gdzie podjął się organizacji i prowadzenia sanatorium przeciwgruźliczego, którego pacjentami byli ludzie niezamożni.
Wcześniej działał tam szpital św. Józefa, który był filią warszawskiego szpitala św. Ducha. Mieszkał tam przez piętnaście lat, a następnie powrócił do Warszawy, gdzie w 1879 razem z Tytusem Chałubińskim i Franciszkiem Sokalskim założył towarzystwo wspierające badania medyczne prowadzone przez polskich naukowców. Ponieważ poza dyplomem lekarskim nie posiadał żadnych tytułów naukowych swoją wiedzę poszerzał uczestnicząc w zagranicznych konferencjach naukowych, w 1873 był w Wiedniu, w 1894 w Rzymie, a w 1898 w Sankt Petersburgu. W 1884 wyjechał do Sławuty, gdzie był dyrektorem Zakładu Wodoleczniczo-Klimatycznego i Kumysowego.