Gidrana wyhodowano chcąc stworzyć wierzchowca kawaleryjskiego bardziej kalibrowego i silniejszego niż arab. W obrębie rasy powstały dwie gałęzie: lżejsza, przeznaczona do jazdy wierzchem i cięższa z przeznaczeniem do lekkiej pracy rolniczej i pociągowej. Straty poniesione podczas I wojny światowej sprawiły, że konieczna była ponowne dodanie krwi arabskiej i kisberskiej do hodowli. Ponowny spadek ilości pogłowia nastąpił w 1977; po tych stratach wprowadzono dwa ogiery z Bułgarii.
Pokrój Gidran to duży, mocny koń o solidnej budowie. Nadaje się do jazdy wyczynowej zarówno jako doskonały wierzchowiec sportowy, jak i koń do powożenia. Ma atrakcyjny wygląd i przeważnie kasztanowate umaszczenie. Jego głowa jest bardzo podobna do głowy koni arabskich, choć trochę mniej szlachetna. Szyja jest proporcjonalna do reszty ciała, pięknie osadzona i muskularna, co powoduje, że nie jest tak łabędzia, jak u koni arabskich. Klatka piersiowa jest głęboka i szeroka, grzbiet mimo swej długości mocny, a łopatki są skośne, umożliwiające dużą swobodę ruchu. Nogi są mocne, o dobrze uformowanych kopytach i dosyć krótkich nadpęciach.
Wzrost gidrana waha się między 160 a 165 cm w kłębie, jednak zdarzają się konie mierzące nawet 170 cm w kłębie.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Konie gorącokrwiste