masywów górskich, jezior) – miało charakter regionalny, międzyplemienny – wykorzystywany (czasem w sposób podobny, a czasem odmienny) przez członków wielu plemion z danej okolicy lub kręgu kulturowego. Do miejsc tych pielgrzymowali – i często nadal przybywają – osoby i grupy wyznające lokalne religie plemienne, odczuwające szczególną więź duchową z danym miejscem, wywodzące z niego swe mityczne pochodzenie, czerpiące z niego siły życiowe, poczucie tożsamości i grupowej jedności.
thumb|300px|Widok na Góry Czarne w Dakocie Pd.
W miejscach tych, zwykle ustronnych i odludnych, odbywają się modlitwy i posty, składane są dary ofiarne (a czasem także ciała zmarłych), odbywają się grupowe ceremonie – nierzadko wielodniowe (jak Taniec Słońca) – charakterystyczne dla danej religii (i miejsca) oraz obrzędowe spotkania o szczególnym znaczeniu dla danej społeczności (np. doroczne święta i uroczystości). Z uwagi na zachodzące migracje i zmiany kulturowe (związane z europejską kolonizacją kontynentu, ale i wcześniejsze) poszczególne święte miejsca bywały ośrodkami kultu kolejnych grup plemiennych i religijnych, w tym wyznawców nowych indiańskich ruchów religijnych.