Roczniki Kwedlinburskie opisują misję Brunona z Kwerfurtu, który próbował nawrócić pogan zamieszkujących tereny pomiędzy ówczesną Litwą a Prusami w 1009 r. Wraz z 18 towarzyszami został jednak zamordowany przez Jaćwingów. Od 1199 r. Kościół rzymskokatolicki zaczął organizować wyprawy krzyżowe przeciwko poganom znad Morza Bałtyckiego. Od wschodu, przez księstwa ruskie, do plemion bałtyjskich docierało też prawosławie.
W 1251 r. Wielki Książę Litewski Mendog (lit. Mindaugas) przyjął chrzest. Pomimo przyjęcia wiary katolickiej, jak wspomina Kodeks Hipacki, książę nie zrezygnował z czczenia „pogańskich bogów”. Składał ofiary najwyższemu bogu Perkunowi, Telawelowi (bóg kowali) oraz Żvorunie (bogini lasów oraz myśliwych). W 1261 r. Mendog oficjalnie wyrzekł się chrześcijaństwa. Pomimo ciągłych ataków krzyżowców w czasach Wielkiego Księcia państwo litewskie znacznie powiększyło swoje terytorium i utworzyło „imperium pogańskie”.
Wiara dawnych Bałtów praktycznie do 1387 r. była oficjalną religią Wielkiego Księstwa Litewskiego. Syn Olgierda, Jagiełło (lit. Jogaila) w 1386 r. przyjął chrzest i został królem Polski. W 1387 r. ochrzcił Litwinów w Wilnie.