W literaturze uchodzi za przywódcę opozycji przeciw Ludwikowi Węgierskiemu, której celem było osadzenie na tronie polskim właśnie Kazimierza słupskiego, po śmierci Ludwika, który nie miał syna. Jednak interpretacja jego postawy wobec rządów andegaweńskich nie jest wcale tak jednoznaczna i wymyka się prostym osądom.
W roku 1374, po śmierci Jarosława z Bogorii i Skotnik, opuścił urząd kanclerza krakowskiego i z poparciem cesarza rzymskiego Karola IV Luksemburskiego oraz króla Ludwika Węgierskiego, otrzymał w Awinionie od papieża Grzegorza XI sakrę biskupią i został arcybiskupem gnieźnieńskim.
1377 – Ludwik Węgierski zorganizował zbrojną wyprawę na Litwę, ponieważ władający Chełmem i Bełzem bratanek Witolda nie składał mu hołdu lennego, który składał Kazimierzowi Wielkiemu. Wyprawę wsparł finansowo Janusz Suchywilk przeznaczając na nią 200 kop groszy praskich. 1378 – zwołał synod biskupi w Kaliszu z udziałem biskupów: włocławskiego, lubuskiego i krakowskiego, którego celem było uwolnienie duchowieństwa od danin królewskich. Wysłano delegację z postulatami do Ludwika Węgierskiego, który zmniejszył poradlne z 3 na 2 grosze z łana.