Pylniki u storczykowatych diandrycznych (podrodzina obuwikowych Cypripedioideae) wyrastają po bokach krótkiego i zgiętego prętosłupa, a między nimi znajduje się tarczka zwana staminodium. U storczykowatych monoandrycznych prętosłup bywa różnie zbudowany – może być krótki lub długi, ale pylnik umieszczony jest zawsze u jego szczytu. Wystaje ponad prętosłup lub częściej schowany jest w komorze pyłkowinowej zwanej clinandrium. Tylna ścianka tej komory powstaje z nitki pręcika, a boki z prątniczków. Clinandrium brak u podrodzin obuwikowych Cypripedioideae i storczykowych Orchidoideae.
U kokornakowatych Prętosłup powstaje u części przedstawicieli, zwykle w wyniku zrośnięcia 6 lub 12 pręcików z szyjką słupka. U kokornaku kwiaty są przedsłupne, więc najpierw następuje zapylenie obcym pyłkiem, po czym dojrzewają i otwierają się pylniki. Podczas tego procesu owady dokonujące zapylenia tkwią uwięzione w kwiecie pułapkowym.
U toinowatych W podrodzinie toinowych Apocynoideae i trojeściowych Asclepiadoideae pręciki przylegają, zrastając się często z pięciokątnym, główkowatym znamieniem.