została utracona Dobrudża), co zmusiło Mirczę do zawarcia sojuszu z królem Węgier, Zygmuntem Luksemburskim. Traktat podpisano w marcu 1395 r. (odzyskując przy tym zapewne tereny stracone przez Radu I, a także zamek Bran).
W tym samym 1395 r. Mircza został pozbawiony tronu hospodarskiego przez swego bratanka Włada Uzurpatora, wykorzystującego niezadowolenie z rosnącej pozycji Mirczy wśród lokalnych bojarów, a także mającego poparcie Mołdawii, Turcji i Polski (uznał jej zwierzchnictwo). Pierwszy atak Mirczy na Włada, wsparty przez Węgry zakończył się jednak niepowodzeniem - mimo początkowych sukcesów, Wład zdołał go pokonać z pomocą tureckiego wsparcia. Dopiero w 1396 r. Wład został obalony przez bojarów wołoskich, których przeraziło tureckie zwycięstwo pod Nikopolis i opanowanie przez nich terenów na południe od Dunaju. Mircza (który uczestniczył w bitwie pod Nikopolis, gdzie krzyżowcy ponieśli klęskę) powrócił wówczas na tron wołoski, a rok później zdołał odeprzeć kolejną interwencję turecką. thumb|350px|Mapa Wołoszczyzny (1406) W 1401 r. Mircza rozpoczął działania wojenne przeciwko Turcji, zdobywając tereny za Dunajem, m.in. port Kilia oraz Silistrię i docierając do Morza Czarnego. Korzystał z faktu pogrążenia się Turcji w wojnie domowej po klęsce pod Ankarą. W 1409 r.