Wiktor Płatonowycz Petrow, ukr. Віктор Платонович Петров, ps. W. Domontowycz, Wiktor Ber (ur. 10 października 1894 w Jekaterynosławiu, zm. 8 czerwca 1969 w Kijowie) – ukraiński filolog, etnograf, historyk, pisarz.
Urodził się w rodzinie prawosławnego duchownego. W 1918 ukończył studia na Wydziale Historyczno-Filologiczny Uniwersytetu im. Szewczenki w Kijowie. Od 1919 Petrow był członkiem i pracownikiem naukowym Akademii Nauk Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej, gdzie z mniejszymi lub większymi przerwami pracował do końca swojego życia. Współtworzył historyczny słownik języka ukraińskiego. Publikował wiele prac naukowych, głównie z dziedziny etnografii, folkloru i językoznawstwa. W latach 20. dał się poznać także jako literaturoznawca, publikując rozprawy o twórczości Hryhorija Skoworody, Mykoły Kostomarowa, Mykoły Gogola, Wiktora Hugo i Pantelejmona Kulisza. W latach 40. współtworzył i redagował czasopismo „Ukrajinśkyj zasiw” w Charkowie. W 1943 r. kierował katedrą etnografii Ukraińskiego Instytutu Nauki we Lwowie, a w latach 1944–1945 pracował w Ukraińskim Instytucie Nauki w Berlinie.