Liturgia ta uległa zmianie po reformie II soboru watykańskiego. W 1977 roku wydano nową księgę liturgiczną „Ordo dedicationis ecclesiae et altaris” („Obrzędy poświęcenia kościoła i ołtarza”), zawierającą instrukcję przeprowadzania obrzędu poświęcenia (dedykacji) nowo wybudowanego kościoła do celów liturgicznych. Wyraz dedicatio, przetłumaczony z języka łacińskiego jako poświęcenie, symbolizuje wyłączenie dedykowanego obiektu ze świeckiego użytku i oddanie go na wyłączną własność Bogu.
PrawosławieKonstanty Bondaruk, O nabożeństwie prawosławnym, Warszawska Metropolia Prawosławna, Warszawa 2020, str. 318-320 Odpowiednikiem rzymskokatolickiego poświęcenia kościoła jest w prawosławiu obrzęd poświęcenia świątyni ().
Chociaż samo poświęcenie następuje po wybudowaniu cerkwi, to jeszcze przed rozpoczęciem budowy w miejscu przewidzianym na prestoł ustawia się krzyż, który następnie jest okadzany przez biskupa. Biskup modli się o błogosławieństwo dla budowniczych i pomyślne wybudowanie świątyni ku chwale Bożej.