Startował w Igrzyskach Olimpijskich w Londynie 1948 w wadze koguciej (odpadł w eliminacjach). Zdobył tytuł mistrza Polski w wadze piórkowej w 1951, a rok później zdobył brązowy medal. Osiem razy wystąpił w reprezentacji Polski dwukrotnie wygrywając z późniejszym mistrzem olimpijskim Jánem Zacharą z Czechosłowacji. Wywalczył 5 zwycięstw, doznał trzech porażek. M.in. w 1947 roku pokonał przez nokaut Persona (Szwecja), Awdiejewa (Związek Radziecki) oraz Horvatha (Węgry). W 1950 roku ponownie zwyciężył Jana Zacharę (Czechosłowacja). W 1952 roku zwyciężył z fińskim bokserem Ninivuori.
Ogółem stoczył 264 walki, w których aż 226 razy zwyciężał. Odnotował tylko 13 remisów oraz 25 porażek.
Jego talent nie mógł być właściwie wykorzystany, bowiem nieustannie chorował, m.in. na zapalenie oskrzeli. Był to skutek treningów i walk w wyziębionych salach treningowych.
Zmarł 5 lutego 1977 roku w Chorzowie, został pochowany na cmentarzu parafii pw. Św. Ducha w Chorzowie. 19 grudnia tego samego roku zmarł jego ojciec, noszący to samo imię i nazwisko.
Przypisy