Łódzkie Porozumienie Obywatelskie (ŁPO) to łódzkie, centroprawicowe stowarzyszenie samorządowe, założone w 1990 przez działaczy Komitetów Obywatelskich przy Lechu Wałęsie w Łodzi.
Historia ŁPO w pierwszych wyborach samorządowych w 1990 roku zdobyło w Łodzi ponad 40% głosów i wygrało ze środowiskiem późniejszej Unii Wolności, skupionym wówczas wokół komitetów popierających Tadeusza Mazowieckiego (WKO). W 1990 roku ŁPO sformowało zarząd miasta z prezydentem Grzegorzem Palką jako prezydentem, który urzędował do końca kadencji (1994 rok).
Po wyborach w 1994 roku ŁPO, zdobywając ok. 20% głosów, było drugą siłą w łódzkim samorządzie. Wybory wygrał SLD – ok. 30% głosów, a na trzecim miejscu znalazło się środowisko Unii Wolności, startujące w wyborach samorządowych pod nazwą „Nowa Łódź”, w koalicji z NSZZ „Solidarność” – ok. 10% głosów. Po wyborach koalicję zawarły ŁPO „Nowa Łódź”. Mimo że „Nowa Łódź” zdobyła o połowę mniej głosów od ŁPO, prezydentem Łodzi został jej lider – Marek Czekalski. W koalicyjnym (ŁPO-NŁ) zarządzie miast był też jeden przedstawiciel SLD. Lider ŁPO Grzegorz Palka został przewodniczącym Rady Miejskiej (w 1996 Palka zginął w wypadku samochodowym). Koalicja przetrwała dwa lata. W 1996 ŁPO zerwała koalicję z Unią Wolności i przeszła do opozycji.