Zadebiutowała w Teatrze Telewizji rolą w Horoskopie (1968; reż. Henryk Drygalski). W latach 70. zagrała w kolejnych spektaklach telewizyjnych: Alicja prowadzi śledztwo (1970; reż. Edward Dziewoński), Claudię w kryminalnym spektaklu Czternastego maja – o północy (1972; reż. Stanisław Zaczyk), Cheri w Przystanku autobusowym (1973; reż. Stanisław Wohl), za którą była chwalona przez krytyków, i Wandę w Żegnam pana, Mr Kowalsky (1974; reż. Józef Gębski i Antoni Halor).
W 1974 przeszła do Teatru Kwadrat w Warszawie (kierowanego przez Edwarda Dziewońskiego), w którym zadebiutowała rolą w komedii Prawdziwy mężczyzna (1974). Odbyła trasę koncertową dla Polonii w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie ze spektaklem Damy i huzary (1977), w którym wystąpiła jako służąca Fruzia. Następnie zagrała chwalone przez krytykę role: Bobbi Michele, jedną z kochanek Barneya (Dziewoński), w Bożyszczu kobiet (1977) i Doris w komediodramacie Za rok o tej samej porze (1978) z Januszem Gajosem, z którym wystąpiła także w komedii Marii Czubaszek Kwadrat (1980; reż. Andrzej Zaorski). Wystąpiła jako Betta Norman, główna rywalka tytułowej bohaterki, w spektaklu Pamiętnik pani Hanki (1979;