thumb|Pocisk Tartar na wyrzutni pojedynczej Początkowo używano podwójnych wyrzutni Mk 11, późniejsze okręty używały wyrzutni pojedynczych Mk 13 i Mk 22, z pionowymi magazynami bębnowymi pocisków pod wyrzutnią. Przeładowanie z bębna następowało automatycznie, po uniesieniu ramienia wyrzutni do pozycji pionowej. Wyrzutnie pocisków Tartar współpracowały z parą stacji radiolokacyjnych naprowadzania pocisków AN/SPG-51. System kierowania ogniem Mk 74 Guided Missile Fire Control System określany był również jako Tartar Fire Control System, nawet na późniejszych okrętach wyposażonych w pociski rodziny Standard.
Następcą pocisku Tartar jest szeroko rozpowszechniona rodzina pocisków RIM-66 Standard MR, opracowana na bazie kadłuba pocisku Tartar w celu umożliwienia modernizacji okrętów do wystrzeliwania nowszych pocisków (wizualnie od pocisków Standard MR, Tartar odróżnia się prostymi brzechwami stabilizującymi na całej długości, bez wcięcia).
Dane taktyczno-techniczne Zasięg: od 1,85 do 13,7 km (RIM-24A) lub do 32,375 km (RIM-24B) Pułap: od 15 do 16 765 (RIM-24A), od 15 do 21 335 m (RIM-24B) Prędkość: 1,8 Ma Długość: 457 cm (RIM-24A), 472 cm (RIM-24B) Rozpiętość: 610 cm Średnica kadłuba: 34,30 cm Masa: 580 kg (RIM-24A), 594,2 kg (RIM-24B) Masa głowicy bojowej: 60 kg Naprowadzanie: półaktywne