odznaczony za to Krzyżem Złotym Orderu Wojskowego Księstwa Warszawskiego. Za kampanię we Francji w 1814 otrzymał Krzyż Kawalerski francuskiej Legii Honorowej i stopień majora. W latach następnych brał udział w pracach Biura Topograficznego Korpusu Inżynierów (od 1815 jako zastępca szefa) i wykładał geometrię wykreślną na Królewskim Uniwersytecie Warszawskim i w Szkole Wojskowej Aplikacyjnej, gdzie od 1820 był profesorem geometrii wykreślnej i fortyfikacji polowych. 21 maja 1820 awansował do stopnia podpułkownika.
Brał udział w powstaniu listopadowym w 1831, podczas którego budował zewnętrzne fortyfikacje i okopy Warszawy, za co awansował do stopnia pułkownika.
Po upadku powstania listopadowego objęła go amnestia. Złożył wniosek, wraz z porucznikiem Leszczyńskim oraz pułkownikami Alfoncem i Dönhoffem, o przyjęcie do armii rosyjskiej. Przyjęty do niej w 1832 w stopniu podpułkownika do Korpusu Topografów, w 1835 awansował do pułkownika, w 1837 do generał-majora i w 1844 do generał-lejtnanta, po czym 16 marca tegoż roku przeszedł na emeryturę.