Następcami Aethelhera (zabitego pod Winwaed) oraz Aethelwolda zostali potomkowie najmłodszego brata Anny, Aethelrika.
Beda chwalił pobożność Anny w swej „Eklezjastycznej historii narodu angielskiego”, przez co współcześni historycy postrzegają go jako oddanego wierze króla – jednakże ta reputacja wypływa w wielkiej mierze z faktu, iż wszystkie jego córki zostały uznane za święte. Pięćset lat po śmierci grób króla (wedle „Liber Eliensis”) był „czczony przez pobożne oddanie wiernego ludu”.
Potomkowie Wszystkie dzieci Anny zostały kanonizowane. Najstarsza, Seksburga, żona Earconberta z Kentu rządziła królestwem od 664 roku do pełnoletności swojego syna Egberta. Jej siostra, Edeltruda, według „Kroniki Anglosaskiej” założyła klasztor w Ely w 674 roku. Kolejna córka, Edelburga spędziła całe życie w zakonie w Faremoutiers. Jurmin, jedyny syn był pełnoletnim wojownikiem, kiedy zginął w bitwie w 653 roku.