Zwycięstwo Pendy kończy linię spadkobierców Raedwalda.
W kilka lat po najeździe Mercjan królem Anglów został Anna, jednak dokładna data intronizacji jest nieznana. „Liber Eliensis” podaje, że zmarł w dziewiętnastym roku panowania, a ponieważ miało to miejsce w połowie lat 50. VII wieku, koronacja wypada około 635 roku. Dokumentacja tego faktu przez „Liber Eliensis” jest postrzegana przez niektórych badaczy jako niepewna – historyk Barbara Yorke sugeruje, że Anna przyjął koronę na początku lat 40. VII wieku, nie później niż około 645, kiedy na jego dworze schronił się Cenwalh z Wessex. Prawdopodobnym wydaje się, że Anna został królem dzięki poparciu północnych Anglów. Przez większość panowania był ofiarą najazdów Pendy, jednakże często udawało mu się szachować posunięcia wroga. Brytyjski mediewista David Dumville pisał, iż z powodu rywalizacji o dominium nad Anglami Środkowymi, Mercja i Anglia Wschodnia stały się „dziedzicznymi” wrogami, zaś Penda podjął szereg prób podporządkowania południowych sąsiadów.
Annie udało się zaaranżować ważki dyplomatycznie mariaż pomiędzy Seksburgą a Eorcenberhtem z Kentu, cementując tym samym sojusz między oboma królestwami.