może też być jednorodna bądź pstrokata, niekiedy z grzbietem ciemniejszym od tułowia. Młode są ciemne, czarniawe. Po kilku tygodniach zrzucają noworodkową szatę. Stają się jaśniejsze. Dojrzałe do rozrodu samce często przybierają ciemniejsze barwy. Niekiedy wytwarzają też znaczenia. Zdarzają się też osobniki białe, ale z zachowanym barwnikiem w oczach (a więc nie albinotyczne). U kotika antarktycznego osobnik taki przypada na 500–1000. Płetwy nie są pokryte włosem. Zwierzę pielęgnuje swe futro za pomocą pyska i kończyn. Co roku zwierzę linieje, poczynając od przodu i nasad płetw. Wymiana sierści trwa nawet powyżej miesiąca. Nowe włosy cechują się żywszą barwą niż stare.
Tułów jest dobrze zbudowany, korpulentny. Pomiędzy kończynami znajduje się mniej miejsca niż u fokowatych. Po stronie brzusznej zaznacza się pępek, a w pobliżu, w zależności od płci, niewielkie prącie wyposażone w baculum bądź ujście pochwy, podczas gdy w głębi znajduje się dwurożna macica. Samiec ma także mosznę pokrytą ciemną, grubą skórą. Jądra zstępują do niej wyłącznie w okresie rozrodu i są małe. Ciało kończy krótki ogon, szerszy u podstawy, a zwężający się ku końcowi. Samica dysponuje ponadto czterema niezbyt dobrze widocznymi, płaskimi sutkami, u samca ich nie ma. Para przednia znajduje się głowowo w stosunku do pępka, tylna zaś ogonowo.