Cechuje ją smukła sylwetka. Pysk jest bardziej zaostrzony, niż u żaby trawnej. W odległości 1 mm od oka, w obrębie plamy skroniowej, znajduje się błona bębenkowa o średnicy ustępującej oku. U samca zwraca uwagę brak rezonatorów, który przekłada się na cichość wydawanych przezeń dźwięków. Kończyny tylne są znacznej długości, przekraczającej długość tylnych kończyn u żaby trawnej czy moczarowej. Jeśli kończyna jest wyprostowana w kierunku przednim, staw skokowy sięga znacznie za pysk: jakieś 2–3 cm, a bywa że i więcej. W książkach popularnonaukowych znaleźć można nawet określenie uderzająco długie. Kończyny takie pozwalają żabie zwince na wykonywanie skoków długości dochodzącej do 2 m. Na piętach widnieją dobrze rozwinięte modzele. Palce zaopatrzone są błonami pływnymi, nie sięgającymi jednak do ich koniuszków.
Rozmieszczenie geograficzne Gatunek cechuje się szerokim zasięgiem występowania. Zamieszkuje większą część Europy aż do północnej Turcji.