Poemat zaczyna się pochwałą bogu i jego istoty.
Klasyczny okres literatury osmańskiej (1453–1600) Okres największej świetności – 1453 – zdobycie Konstantynopola Fuzuli – „Haszysz i wino” („Beng u bade”), okolice Azerbejdżanu
Literatura ludowa Literatura ludowa – epopeja ustna, liryczna, rzadko zapisywana, tworzona w celu integracji wspólnoty, zachowania tradycji i dla rozrywki. „Księga Dede Koruta” – epos o początkach ludów tureckich. „Ogozname” – epos z terenów Anatolii „Korglu”– epos o synu ślepca „Daniszmendname”, Arif Ali – opowieść historyczna, romans rycerski. Bohaterowie: Melik Daniszmend, Artuhi i Efromija, akcja powieści X/XI wiek – okres podboju Azji Mniejszej przez plemiona tureckie. Melik był założycielem dynastii Daniszmendydów, która odegrała ważną rolę w turkizacji Anatolii w XII i XIII wieku Prozą zapisywane były relacje przygód i mniej ważne dialogi, natomiast wierszem przemowy głównych bohaterów oraz wplecione w narrację pieśni. Do gatunków ludowych należą: przysłowia – myśl wyrażona jest w formie dwóch paralelnie zbudowanych zdań. Występuje równa lub prawie równa ilość zgłosek, jednakowy rozkład głosek akcentowanych. Rym końcowy gramatyczny.