na 13 możliwych, zdobywając z drużyną Węgier złoty medal olimpijski i przełamując hegemonię szachistek radzieckich, które wcześniej zwyciężyły we wszystkich olimpiadach. W tym roku otrzymała również tytuły arcymistrzyni i męskiego mistrza międzynarodowego oraz zdobyła w Timișoarze tytuł mistrza świata juniorów do 12 lat. Te wyniki zaowocowały pierwszym miejscem na świecie na liście rankingowej kobiet w styczniu 1989 (jej ranking wynosił wówczas 2555). Wielka przewaga nad pozostałymi szachistkami spowodowała podjęcie decyzji o graniu w turniejach wyłącznie z mężczyznami. Rok 1990 przyniósł jej kolejny tytuł mistrza świata juniorów, tym razem w kategorii do 14 lat. W tym samym roku wystąpiła po raz drugi i ostatni w kobiecej drużynie Węgier na olimpiadzie w Nowym Sadzie. Uzyskany wynik (10 pkt. na 13 możliwych) znacznie przyczynił się do ponownego zdobycia przez drużynę złotego medalu. W roku 1991 zwyciężyła w mistrzostwach Węgier mężczyzn i mając 15 lat (dokładnie 15 lat, 4 miesiące i 28 dni) została najmłodszym ówczesnym arcymistrzem na świecie (dla porównania Bobby Fischer, uzyskując tytuł arcymistrza w roku 1958, miał 15 lat, 6 miesięcy i 1 dzień), choć oficjalnie tytuł otrzymała pod koniec 1992 roku.