Trzeci rozbiór objął, jako Nową Galicję: północną Małopolskę z Kielcami, Radomiem i Lublinem oraz wschodnie Mazowsze – łącznie obszar o powierzchni 51 100 km² zamieszkały przez 1,098 mln osób.
Późniejsze zmiany W 1809 r. zabór austriacki utracił na rzecz Księstwa Warszawskiego wszystkie ziemie III zaboru oraz część I zaboru (cyrkuł zamojski), a na rzecz Rosji oddano Kraj Tarnopolski. W 1815 na mocy postanowień kongresu wiedeńskiego Kraj Tarnopolski powrócił do Cesarstwa Austrii, a po klęsce Napoleona I w 1815 z terenów Księstwa utworzono Królestwo Polskie. Także w 1815 r. utworzono wokół Krakowa Wolne Miasto, które w 1846 włączono do Austrii. Od 1867 na obszarze zaboru austriackiego istniała autonomia galicyjska, w której Polacy mieli największą swobodę językową i kulturalną spośród zaborów, aż do momentu uzyskania niepodległości.
W czasie I wojny światowej Austro-Węgry wspólnie z Niemcami zajęły dawne Królestwo Polskie. Austro-Węgry okupowały wówczas tereny Kielecczyzny i Lubelszczyzny (Generalne Gubernatorstwo Lubelskie).
Po I wojnie światowej Polska odzyskała cały zabór austriacki, z wyjątkiem większości Spisza.