Koehler, W. Baumgartner, J.J. Stamm, op. cit., s. 336, hasło 3175.. W większości polskich przekładów oba terminy tłumaczy się na „klątwa”, „obłożyć klątwą”.
Uczynienie rzeczy cherem oznaczało oddanie jej w posiadanie Bogu. Wszystko obłożone cherem należało wyłącznie do Boga i nic ani nikt nie mógł tego zmienić – sprzedać czy wykupić (Kapłańska 27:28). Stawały się własnością kapłana (Kapłańska 27:21; Liczb 18:14; Ezechiela 44:29).
W niektórych wypadkach uznanie czegoś za cherem ściśle wiązało się z wojnami prowadzonymi z pogańskimi narodami. Wojny te prowadzono z rozkazu Boga i to do niego należały wszelkie zdobycze wojenneJ.H. Walton, V.H. Matthews, M.W. Chavalas, Komentarz historyczno-kulturowy do Biblii Hebrajskiej, Warszawa 2005, s. 184.. Przedmiotem cherem stawały się więc miasta, ludzie, zwierzęta, przedmioty. Miało to nieodwołalny, wiążący charakter. Mieszkaniec pogańskiego miasta musiał umrzeć (Kapłańska 27:29). Rzeczy bałwochwalców miały być traktowane z obrzydzeniem i ze wstrętem i miały być uroczyście spalone (Powtórzonego Prawa 7:26). Metale, których nie można spalić, takie jak złoto, srebro, miedź, żelazo, cynę, ołów, należało rytualnie oczyścić ogniem lub wodą i oddać do skarbca świątyni Jahwe (Liczb 31:21-24;