Był długoletnim działaczem kolejnych partii gaullistowskich – Unii na rzecz Nowej Republiki, Unii Demokratów na rzecz Republiki i Zgromadzenia na rzecz Republiki. Zajmował stanowisko mera Néac (1962–1971) i La Baule-Escoublac (1971–1995), zasiadał w radzie departamentu Loara Atlantycka (1970–1982), a w latach 1974–1998 przewodniczył radzie regionu Kraj Loary. W 1967 po raz pierwszy uzyskał mandat deputowanego do Zgromadzenia Narodowego. Z powodzeniem ubiegał się o reelekcję w wyborach w 1968 i 1973 oraz w wyborach uzupełniających (rozpisanych po rezygnacji jego zastępcy poselskiego Michela Rabreau) w 1974.

Obejmował również szereg funkcji rządowych; był ministrem przemysłu (1967–1968), ministrem delegowanym przy premierze do spraw planowania terytorialnego (1968–1969), ministrem edukacji (1969–1972), ministrem planowania terytorialnego, zaopatrzenia, mieszkalnictwa i turystyki (1972–1974), a także ministrem stanu oraz ministrem planowania terytorialnego, zaopatrzenia i transportu (1974), ministrem stanu oraz ministrem sprawiedliwości i strażnikiem pieczęci (1976–1977).

W 1978, 1981, 1986, 1988 i 1993 ponownie był wybierany do niższej izby francuskiego parlamentu, w której zasiadał do 1997.

Życie prywatne Był dwukrotnie żonaty, miał troje dzieci.