Krytykowano go za to, że nie wyrażał otwarcie swoich poglądów w izraelskiej debacie publicznej.
Jego komentarz: „Palestyńczycy nigdy nie przeoczą szansy, by zmarnować szansę [na pokój]” wypowiedziany po rozmowach pokojowych w Genewie w 1973 często cytowano.
Na skutek rozłamów w Partii Pracy, której był członkiem, utracił w 1988 miejsce w parlamencie. Resztę życia poświęcił na pisanie i prowadzenie wykładów, m.in. na uniwersytecie Princeton i Columbia. Był także narratorem w kilku telewizyjnych filmach dokumentalnych opowiadających o historii Izraela.
W 2001 otrzymał najwyższą nagrodę państwową Państwa Izrael.
Zmarł w 2002, został pochowany w Kefar Szemarjahu, na północ od Tel Awiwu.
Życie prywatne Jego syn Eli, jest światowej sławy klarnecistą, a kuzyn – Oliver Sacks – znanym neurologiem.
Publikacje Voice of Israel (1957), The tide of nationalism (1959), My People – The Story Of The Jews (1968), My Country: The Story Of Modern Israel (1972), Abba Eban: An Autobiography (1977), The New Diplomacy: International Affairs in the Modern Age (1983), Heritage: Civilization and the Jews (1984), Israel: The First Forty Years (1987), Personal Witness, Israel through My Eyes (1992)
Bibliografia
Linki zewnętrzne (Część Instytutu Harry’ego S.