Pierwszą nagrodę zdobył ze swoim projektem Walter Gropius, który krótko wcześniej zrezygnował z kierowania Bauhausem, zaś drugą nagrodę - Otto Haesler. Gropius przejął kierownictwo pierwszego odcinka budowy i miał za zadanie koordynację działań poszczególnych architektów. Przede wszystkim znaczenie tu miał przyjęty przez Gropiusa układ rzędowy (linijkowy) zabudowy, rozmieszczonej w postaci równoległych do siebie ciągów w kierunku północ-południe. Zerwano całkowicie z klasyczną zabudową obrzeżną. Układ rzędowy zabudowy miał na celu jak najlepsze usłonecznienie (rano słońce w sypialni, wieczorem w salonie), a także lepsze przewietrzanie. Mieszkania były rozplanowane tak, aby także przy dużej liczbie mieszkańców osiągnąć strefowanie obszarów funkcjonalnych. Osiedle zawierało zarówno średniowysokie i niskie budynki wielorodzinne jak i szeregowe i jednorodzinne, jednak architektura wszystkich typów zabudowy była podobna, a gęstość zabudowy rozrzedzała się od arterii komunikacyjnej w kierunku rzeki.
W październiku 1929 ukończono pierwsze 228 mieszkań i prezentowano je w ramach wystawy »Die Gebrauchswohnung« (Mieszkanie użytkowe). Reklamy wystawy zaprojektował Kurt Schwitters.
Dalszy rozwój thumb|Kościół św. Franciszka