Generał Brandon zorganizował gwardię na nowo wedle standardów federalnych.
Po raz pierwszy o urząd szefa stanowej władzy wykonawczej ubiegał się w roku 1918, ale został pokonany w prawyborach demokratycznych przez Thomasa E. Kilby'ego, który z łatwością wygrał właściwe wybory (Alabama była wówczas całkowicie opanowana przez demokratów). Brandon ubiegał się o to stanowisko także w roku 1922 i wygrał, pokonując swego przyszłego następcę Bibba Gravesa, gęsto szemrając w kampanii hasłami w rodzaju: Nie dla nowych podatków!
Cztery lada rządów Brandona jako gubernatora stanu nie zaznaczyły się, w ogólnej opinii, niczym szczególnym. Był też krytykowany za to, iż (w porównaniu w Kilbym) nie zrobił zupełnie nic dla poprawy nie najlepszego stanu oświaty w Alabamie. Brandon słynął też z wydawania częstych aktów łaski, co motywował aktami humanitaryzmu.
Podczas wyborów prezydenckich w roku 1924 przewodził stanowej delegacji na konwencję demokratów, która trwała najdłużej za wszystkich w historii (kandydata wyłoniono dopiero po blisko 100 nieudanych głosowaniach).