Biologia i ekologia Rozwój Bylina, geofit. Kwitnie od maja do lipca. Jest allogamiczny, zapylają go owady z rodzajów: Chelostoma (głównie Chelostema campanularum i Ch. fuliginosum) i Dufourea. Kwitnienie buławnika przypada na okres przed rozkwitem dzwonków (Campanula sp.), dzięki czemu przyciąga on większą ilość zapylaczy poszukujących tych kwitnących roślin. Kwiaty tego storczyka zwabiają owady barwą i kształtem, jednakże nie wytwarzają nektaru. Owoce zawiązują się tylko na niewielkiej procentowo liczbie kwiatów. W niekorzystnych warunkach, dzięki sprawnemu magazynowaniu substancji odżywczych, buławnik jest w stanie przetrwać w spoczynku nawet kilkadziesiąt lat. Siedlisko Rośnie w widnych lasach liściastych, głównie buczynach, niekiedy również w dąbrowach i grądach. Jest gatunkiem ciepłolubnym, preferującym żyzne gleby o odczynie zbliżonym do obojętnego, z wapiennym podłożem. W Europie jego zasięg pionowy wynosi 0-2400 m n.p.m. W Polsce najwyżej położone z nich znajdowało się na Nosalu (ok. 1100 m n.p.m.). Jego populacje w Polsce zazwyczaj składają się z kilkunastu osobników, jedynie na stanowisku w okolicach Leżajska było około 250 pędów kwitnących i 50 płonnych. Fitosocjologia Gatunek charakterystyczny dla Ass. Cephalanthero rubrae-Fagetum. Genetyka Liczba chromosomów 2n = 36Rutkowski L.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Buławnik czerwony · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.