Częściowo przez miasto prowadzi wąski kanał Aiba, zbudowany w pierwszej połowie XVIII wieku. Przy pomocy małych łodzi transportowano takie towary, jak drewno opałowe i ryż. Woda służyła także do celów rolniczych i zapobiegania pożarom. Obecnie pływają w niej kolorowe karpie koi.
Miasto jest słynne ze swojej ceramiki (hagi-yaki). Technika wytwarzania tego rodzaju wyrobów dotarła z Korei na początku XVII wieku. Kolor ceramiki zmienia się z upływem czasu, gdy pozostałości herbaty dostają się do maleńkich otworów na jej powierzchni. Ta cecha jest bardzo ceniona przez miłośników herbaty.
W mieście znajduje się świątynia buddyjska Daishō-in, zbudowana w 1656 roku jako świątynia rodzinna klanu Mōri. Wielu przywódców rodu zostało tam pochowanych. Obecnie należy ona do szkoły Rinzai buddyzmu zen.
Z kolei świątynia Tōkō-ji została założona w 1691 roku i należy do szkoły Ōbaku japońskiego buddyzmu zen. Jej piękne drewniane budynki stoją w lesie na wschód od centrum Hagi. Podobnie jak większość świątyń tej sekty, ma styl architektoniczny, który wykazuje więcej chińskich wpływów niż przeciętna japońska świątynia. Za budynkami świątyni znajduje się cmentarz pozostałych panów feudalnych (daimyō) klanu Mōri.