Zajmował się także astronomią, geometrią, gramatyką, zoologią, botaniką, geografią i medycyną. Podejmował próby stworzenia golema. Zainicjował również badania Biblii, Talmudu oraz tekstów rabinicznych polegające na badaniu różnych wersji tekstów, paralel i cytatów, w związku z tym uznany został za „ojca krytyki talmudycznej”.
W 1780 roku założył w Wilnie własną szkołę. Jego uczniem był m.in. Chaim z Wołożyna. Około 1783 roku podjął decyzję o emigracji do Palestyny, nie dotarł tam jednak i powrócił do Wilna.
W 1788 i 1789 był aresztowany w związku z porwaniem z klasztoru syna jednego z przywódców wileńskiej gminy żydowskiej, który chciał dokonać konwersji na chrześcijaństwo.
Walka z chasydyzmem Ostro wystąpił przeciwko chasydyzmowi, uważając go za ruch szkodliwy dla Żydów. Uważał kult cadyków za wyraz sekciarstwa podobny do sabataizmu.
W 1771 brał udział w publicznym egzaminowaniu ich doktryny, dochodząc do wniosku, że należy zakazać Żydom utrzymywania kontaktów z tą grupą skupioną wokół cadyka Dow Bera z Międzyrzecza. W latach 1772, 1781 i 1797 brał udział w nałożeniu klątwy na chasydów przez rabinat wileński.
Był także nastawiony sceptycznie do rozwijającego się wówczas ruchu oświecenia żydowskiego – haskali.