Kastylijskie dokumenty urzędowe z XVI i XVII wieku wspominają o języku romskim z wyraźną niechęcią, opisując go jako niezrozumiały żargon (hiszp. cingerionza). W literaturze hiszpańskiej (Cervantes i Góngora) co prawda występują Cyganie, ale nie używają caló. Pozwala to uznać, że w tamtym okresie jeszcze się on ostatecznie nie uformował. Pierwsze poświadczone teksty pochodzą dopiero z XVIII wieku.
Pomimo aury tajemniczości słownictwo caló przeniknęło do potocznego języka hiszpańskiego za pośrednictwem słów pieśni flamenco, do dialektu andaluzyjskiego oraz do gwary więziennej. Siedemnastowieczna gwara kastylijska również posługiwała się zapożyczeniami z romskiego. Przykłady zapożyczeń: gachó („człowiek” od rom. gadžo „nie-Rom”), chaval („chłopiec” od rom. čhavo „chłopiec”, „syn” Diccionario Crítico Etimológico Castellano e Hispánico, tom II, s. 347. Joan Corominas i José A. Pascual. Editorial Gredos, Madryt 1989. .), parné („pieniądze” od rom. parno „biały” – tu być może w sensie „srebrny”), currelar lub currar („pracować”), fetén („wspaniały”), pinreles („stopa”), biruji („zimno”), churumbel („dziecko”).
Współczesne caló jest przedmiotem nieustannego zainteresowania językoznawców. Podjęto nawet próby przywrócenia romskiej leksyki i zastąpienia słów pochodzenia hiszpańskiego wyrazami zaczerpniętymi z innych dialektów romani.
Przypisy
Kategoria:Andaluzja Kategoria:Języki Hiszpanii Kategoria:Języki mieszane