Walenty Kwaśniewski (Kwaśniowski) herbu Nałęcz (ur. 1752, zm. 9 grudnia 1813) – polski oficer, kawalerzysta, generał brygady Księstwa Warszawskiego. Syn Felicjana Kwaśniewskiego, starosty nowosielskiego i Antoniny z Sudrawskich.
Życiorys Służba w I Rzeczypospolitej Walenty Kwaśniewski karierę wojskową rozpoczął w 1770 roku w 4 Wielkopolskiej Brygadzie Kawalerii Narodowej. W 1772 kupił patent oficerski. Od 1789 dowodził chorągwią w brygadzie Kawalerii Narodowej.
Podczas wojny w obronie Konstytucji 3 maja dostał się do rosyjskiej niewoli. Po wyjściu z niej złożył dymisję, odmawiając przyjęcia od targowiczan stopnia pułkownika. Po wybuchu insurekcji kościuszkowskiej natychmiast przystąpił do powstania. 20 kwietnia 1794 z rąk Tadeusza Kościuszki otrzymał awans na pułkownika z zadaniem formowania oddziału wolontariuszy. Miał również ze swoim oddziałem śledzić ruchy wojsk rosyjsko-pruskich i nie dopuścić, aby przeprawiły się przez Narew. 10 lipca 1794 pod Kolnem stoczył bitwę z siłami generała Günthera. Pokazał wówczas swoje niezwykłe umiejętności kawaleryjskie i odwagę. Później wycofał się na południe i walczył z armią rosyjską na Lubelszczyźnie. Pod koniec powstania brał udział w obronie Warszawy. Udało mu się przeżyć rzeź Pragi.