Księgi rachunkowe, księgi handlowe – system ewidencji księgowej wprowadzony przez średniowiecznych kupców na własne potrzeby, a współcześnie obowiązujący niektóre przedsiębiorstwa z mocy prawa w celu obrony interesów wierzycieli przed ewentualnymi nadużyciami i oszustwami właścicieli przedsiębiorstw.
W Polsce od 1994 roku zagadnienia związane z prowadzeniem ksiąg handlowych reguluje Ustawa o rachunkowości.
Potocznie prowadzenie ksiąg handlowych nazywane jest pełną księgowością.
Rys historyczny Pierwsze księgi handlowe prowadzili średniowieczni kupcy. Miały one początkowo postać prostych rejestrów. Kupcy zapisywali w nich tylko należności od dłużników, a później zobowiązania. Z czasem zostały rozbudowane o kolejne księgi wspomagające ewidencję gotówki, weksli, towarów itp. Umiejętność prowadzenia ksiąg handlowych przenikała do Polski z miast północnych Włoch i z Niemiec. Najstarszą znaną w Polsce jest księga handlowa gdańskiego kupca Jana Pisa z lat 1421–1454. W XVI w. pojawiały się księgi handlowe pisane w języku polskim.