Et l’homme crea les dieux... (I człowiek stworzył bogów...) to, wydana w 2001 roku, uznana praca o sposobach tworzenia wyobrażeń religijnych, przyczynach ich budowania i funkcjach w historii ludzkiego poznania. Wedle autora uniwersalność przedstawień i doświadczeń religijnych może być wytłumaczona dzięki rozpoznaniu procesów zachodzących w ludzkim mózgu. Pacal Boyer pomija modny paradygmat refleksji religioznawczej prezentowany przez takich myślicieli jak Mircea Eliade czy Joseph Campbell, którzy rozwijali swoje teorie w oparciu m.in. o prace neopsychoanalityka Gustava Junga (np. w oparciu o jego pojęcie archetypu). Zamiast tego odwołuje się bezpośrednio do ustaleń współczesnych badań antropologicznych, psychologii poznawczej (kognitywistyki), psychologii ewolucyjnej i psychologii międzykulturowej oraz komunikacji społecznej. Nie wpisuje się w postmodernistyczne kwestionowanie metafizyki. Analizuje religię jako formę kolektywnej pamięci.